سیستم های اطفاء حریق
تجهیزات اطفاء حریق
تجهيزات اطفاء حریق ساختمان ها را می توان به مقوله های زیر تقسیم بندی کرد:
۱- سیستم آبفشان اتوماتیک
۲- آتش خاموش کن های ثابت کفی، دی اکسید کربن و پودر خشک
۳- لوله های بالاروی ثابت تر یا خشک
٤- آتش خاموش کن های قابل حمل
با وجودی که آشکارسازها و زنگ های اعلام خطر آتش سوزی جزء تجهیزات اطفاء حریق نیستند، نصب آن ها سبب آگاهی از آتش سوزی می شود و از زمان لازم برای تحت کنترل درآوردن و خاموش کردن آتش کاسته می شود. این وسایل در ضمن، خطر آسیب یا تلفات جانی را با اعلام خبر آتش سوزی کاهش می دهند.
سیستم های آبفشان اتوماتیک
تأسیسات آبفشان اتوماتیک شامل مخازن آب، پمپ، شبکه ای از لوله ها و سر آبفشان ها است.
این سیستم یکی از مؤثرترین وسایل اطفای حریق برای آتش های از نوع کلاس A می باشد.
در ساختمان هایی که دارای مواد قابل احتراق از قبیل چوب، کاغذ و پلاستیک هستند، سطح و نصب سیستم های آبفشان اتوماتیک توسط شرکت های بیمه و مطابق با استانداردهای NFPA ضروری شناخته شده است.
تاریخچه
سال ١٨٧٤، یک آمریکایی به نام Henry Parmelee اولین سیستم آبفشان اتوماتیک را ابداع کرد و در سال ۱۸۸۲، اولین تاسیسات انگلیسی «پارملی» در کارخانه پنبه “بولتون Bolton” نصب شد.
در دهه ی بعد، افراد زیادی باز هم سیستم آبفشان را تکمیل کردند و بالاخره در سال ۱۸۸۳ یک آمریکایی به نام “فردریک گرینل Frederick Grinnell“، سیستمی به وجود آورد که موفقیت زیادی کسب کرد. در سیستم “گرینل” از سر آبفشان ویژه ای استفاده شده بود که در مجاورت بلافصل آتش به صورت اتوماتیک عمل می کرد و برای کنترل آتش سوزی آب می پاشید. از زمان ابداع سیستم اتوماتیک “گرینل”، هزاران آتش سوزی در ساختمان هایی که با این سیستم حفاظت می شدند، خاموش شده است. بیش از ۵۰ درصد آتش سوزی ها پس از عملکرد دو آبفشان و بیش از ۳۸ درصد کل آتش سوزی ها پس از عملکرد تنها یک آبفشان خاموش و یا کنترل شد.
طراحی سیستم های اسپرینکلر
مراحل طراحی:
۱- انتخاب نوع سیستم
۲- طبقه بندی مکان ها
۳- تعيين اسپرینکلر مورد نیاز
٤- انتخاب لوله
۵- جانمایی اسپرینکلرها
٦- مشخص نمودن سایز لوله ها
٧- تعيين منابع آب مورد نیاز سیستم
۸- تعیین ظرفیت پمپ ها
٩- تعيين تجهیزات جانبی مورد نیاز
انواع سیستم ها
سیستم تر
از این سیستم در ساختمان های گرم شده ای استفاده می شود که دما در حد بالای صفر حفاظت می شود و بنابراین، خطر یخ زدن آب درون سیستم وجود ندارد. همانطور که از نام آن پیدا است، لوله کشی سیستم “تر”، همیشه از آب پر است. گرمای ناشی از ایجاد آتش سوزی سبب می شود تا نزدیک ترین آبفشان در حد دمای عملکرد خود باز شوند. بلافاصله پس از پاشیدن آب بر روی آتش، جریان آب یک زنگ خطر هیدرولیکی را در خارج ساختمان به کار می اندازد و در ضمن می توان ترتیبی داد تا ایستگاه آتش نشانی محل نیز باخبر شود. در شکل ۱، یک سیستم آبفشان تر نشان داده شده است که آب مستقیماً از شبکه آب تـأمـیـن مـی شود.
سیستم خشک
این سیستم در ساختمان های گرم نشده ای مورد استفاده قرار می گیرد که امکان پایین رفتن دما به زیر صفر درجه و در نتیجه، یخ زدن آب درون سیستم وجود دارد. در این مورد، لوله کشی ساختمان با هوای فشرده ای با فشار متوسط پر می شود و آب توسط یک سوپاپ ویژه دور نگه داشته می شود. زمانی که یکی از سرهای آبفشان باز شد و هوای درون لوله آزاد گردید، سوپاپ بالا می رود و آب به درون لوله کشی وارد می شود.
سیستم پیش عامل
این سیستم اصولاً برای جبران کندی عمل سیستم خشک و نیز حذف خطر صدمات ناشی از پاشش آب در اثر آسیب دیدن اتفاقی سر آبفشان یا شبکه لوله، طراحی می شود. این سیستم از یک لوله کشی هوای کم فشار و یک سوپاپ الکتریکی جهت دور نگه داشتن آب تشکیل می شود. سیستمی از آشکارسازهای گرمایی در نتیجه آتش سوزی به کار می افتد و به فرمان آن، سوپاپ باز شده و آب در داخل لوله کشی جریان پیدا می کند. در همین هنگام، زنگ اعلام خبر نیز به کار می افتد. پس از یک مدت زمان کوتاه، یک یا چند سر آبفشان که توسط گرما به کار افتاده اند باز شده و آب بر روی آتش پاشیده می شود.
سیستم سیلابی
هدف از سیستم سیلابی، تأمین حداکثر آب در حداقل زمان است. در این مورد، لوله کشی سیستم تحت فشار نیست و تمامی افشانک های تخلیه آب باز هستند. این سیستم را می توان به صورت دستی یا با آشکارسازهای اتوماتیک به کار انداخت که با باز کردن سوپاپ کنترل، امکان تخلیه همزمان آب را از تمامی افشانک های باز فراهم می سازند. این سیستم برای حفاظت آشیانه های هواپیما مورد استفاده قرار می گیرد.
حفاظت در برابر آسیب ناشی از یخبندان
در ساختمان های گرم نشده ای که از سیستم خشک استفاده می شود، شیرها و تمامی لوله کشی ها که دارای آب هستند، باید در اتاقی قرار گیرند که در بالای نقطه انجماد نگه داشته می شود. شیر تخلیه را باید هر از چند گاه باز کرد تا هر گونه آب میعانی درون لوله ها تخلیه شود. برای تخلیه سیستم، سرهای آبفشان را باید در بالای لوله کشی نصب کرد.
انواع اسپرینکلر
متداول ترین انواع اسپرینکلر از نظر ساختمان داخلی بدین قرارند:
– اسپرینکلر حبابی(Quartzoid Bulb-type sprinkler Head)
در این اسپرینکلر، حبابی پر از مایع رنگی بسیار منبسط شونده وجود دارد که دمای عملکرد متفاوتی دارند(جدول ۱).
عملکرد: زمانی که مایع در اثر حرارت ناشی از آتش سوزی منبسط می شود، فشار داخلی حباب به سرعت تا نقطه خرد شدن حباب (نرخ دمای حباب) بالا می رود، سپس مجموعه سوپاپ از نشیمنگاه خود سقوط می کند و با جریان یافتن آب به سمت منحرف کننده، آب به صورت افشانه ای بر روی آتش پاشیده می شود.
توجه: مایع درون حباب با سرد شدن منقبض می شود به طوری که اگر در معرض سرمای شدید قرار گیرد، فشار درون حباب افزایش پیدا نمی کند. بنابراین، اسپرینکلر حبابی مناسب ترین نوع برای آب و هوای سرد و گرم است. در شکل ۳، سر آبفشان نوع حبابی نشان داده شده است.
– اسپرینکلر ضامن لحیمی (soldered strut-type sprinkler)
اسپرینکلر ضامن لحیمی از سه صفحه برنزی تشکیل می شود که با لحیم مخصوص به هم متصل شده اند. این سه صفحه با ثابت نگه داشتن یک سوپاپ شیشه ای در مکان خود بر روی روزنه موجود در یک دیافراگم انعطاف پذیر، مجرای خروج آب را مسدود می سازند. زمانی که لحیم زودگداز در اثر حرارت ناشی از آتش سوزی ذوب شد، صفحات از هم جدا شده و با سقوط حباب شیشه ای، آب به سمت منحرف کننده جریان می یابد و به شکل افشانه ای بر روی آتش می پاشد.(شکل ۵)
– اسپرینکلر لحیمی (Duraspeed دوراسپید)
اسپرینکلر “دوراسپید”، مقاومت بسیار بیشتری در برابر تاثیرات مخرب خوردگی اتمسفری دارد زیرا لحیمی که خار را به کلکتور گرمایی محکم می کند، تقریبا به طور کامل توسط فلز این دو قطعه محصور شده است. یک لایه نازک محافظ نیز که تأثیر زیان آوری بر روی حساسیت اسپرینکلر ندارد، به عنوان حفاظ اضافی در برابر خوردگی اتمسفری بر روی لبه نازک لحیم ایجاد می شود. در شرایطی که احتمال خوردگی وجود دارد، کارایی اسپرینکلر “دور اسپید” به مدت طولانی تری نسبت به اسپرینکلر نوع ضامن لحیمی به صورت سالم حفظ می شود.
انواع اسپرینکلر از نظر جهت نصب
اسپرینکلرها از نظر جهت نصب نیز انواع مختلفی دارند. برخی از آن ها عبارتند از:
اسپرینکلر آویزی(Pendent Sprinkler): زیر لوله های افقی نصب شده در نزدیکی سقف قرار می گیرند و آب را رو به پایین می افشانند.(شکل ۷)
اسپرینکلر عمودی(upright Sprinkler): بر روی لوله های افقی نصب شده در نزدیکی سقف قرار می گیرند و آب را به سمت بالا منحرف کننده ی خود می پاشد.
اسپرینکلر دیواری(Sidewall Sprinkler): برای استفاده در کنار اتاق ها یا راهروها طراحی شده اند، به طوری که آب به سمت مرکز اتاق یا راهروی حفاظت شده پاشیده می شود.(شکل ٤)
همیشه باید تعداد کافی، اسپرینکلر یدکی با دما و قطر خروجی مناسب وجود داشته باشد. در جدول ۲، راهنمایی برای شرایط متوسط ارائه شده است.
عملکرد زنگ خطر
زنگ خطر باید پس از باز شدن یک اسپرینکلر به صدا درآید. سوپاپ زنگ خطر بر روی لوله اصلی آبرسان، درست در بالای شیر قطع جریان نصب می شود. سوپاپ در زمان ساکن بودن آب بسته است اما زمانی که آب از طریق یک اسپرینکلر باز خارج می شود، فشار در بالای سوپاپ کم می شود و سوپاپ را بالا می رود و بدین ترتیب آب به سمت اسپرینکلر جریان می یابد. در همین ضمن، آب به داخل شیار حلقوی موجود در نشیمنگاه سوپاپ وارد می شود و با جریان یافتن آب به سمت توربین، زنگ خطر به صدا در می آید.(شکل ۸)
طبقه بندی مکان ها
ساختمان ها را بر اساس قابلیت سوختن مواد، مقدار مواد قابل اشتعال، ارتفاع کالاهای انبار شده و نرخ حرارت آزاد شده به ۵ گروه تقسیم بندی می کنند:
۱- کم خطر: ساختمان هایی که مقدار، قابلیت اشتعال و نرخ حرارت آزاد شده مواد موجود در آن کم باشد.
۲- خطر معمولی – گروه یک: ساختمان هایی که قابلیت اشتعال مواد موجود در آن کم باشد، مقدار و نرخ حرارت آزاد شده مواد موجود در آن متوسط و ارتفاع مواد انبار شده از ٤/٢ متر کمتر باشد.
۳- خطر معمولی – گروه دو: ساختمان هایی که مقدار و قابلیت اشتعال مواد در آن بالاتر از متوسط، نرخ حرارت آزاد شده مواد در آن متوسط وارتفاع مواد انبار شده از ٤/٢ متر کمتر باشد.
٤- محیط پر خطر- گروه یک: ساختمان هایی که مقدار و قابلیت اشتعال مواد موجود بسیار زیاد، نرخ حرارت آزاد شده در آن زیاد، سرعت گسترش حریق بالاست، ولی مقدار مایعات قابل اشتعال بسیار کم است.
۵- محیط پر خطر – گروه دو: ساختمان هایی که مقدار مایعات قابل اشتعال در آن زیاد است.
جانمایی اسپرینکلرها
ملاحظات طراحی:
۱-سازه سقف
۲-انتخاب نوع اسپرینکلر
۳- حداقل و حداکثر فاصله مجاز بین اسپرینکلرها
٤- حداقل و حداکثر فاصله اسپرینکلرها از دیوارها
۵- مساحت پوشش اسپرینکلرها
٦-فاصله اسپرینکلرها از سقف
۷- فاصله اسپرینکلرها از موانع-
۸- فاصله اسپرینکلرها از منابع حرارتی و تجهيزات برقی
سازه سقف
الف- سازه غیر مسدود کننده:
فاصله بین اعضا سازه از یکدیگر بیش از ۵/۷ فوت باشد یا اینکه بیش از ۷۰ درصد سطح مقطع سازه باز باشد.
ب- سازه مسدود کننده:
سازه ای که غیر مسدود کننده نباشد، به عنوان سازه مسدود کننده در نظر گرفته می شود.
فاصله بین اسپرینکلرهای اسپری کننده
ماکزیمم فاصله اسپرینکلرهای اسپری کننده آویزان و رو به بالا کم خطر و خطر معمولی، ٦/٤ متر می باشد.
ماکزیمم فاصله اسپرینکلرهای اسپری کننده آویزان و رو به بالا در محیط پرخطر، ۷/۳ متر می باشد.
حداقل فاصله بین اسپرینکلرهای اسپری کننده آویزان و رو به بالا، ۸/۱ متر می باشد.
ماکزیمم فاصله اسپرینکلرهای اسپری کننده آویزان و رو به بالا تا دیوار با نصف فاصله مجاز بین اسپرینکلرها از یکدیگر برابر است.
حداقل فاصله اسپرینکلرهای اسپری کننده آویزان و رو به بالا از دیوار، ۱۰ سانتی متر می باشد.
مساحت پوشش اسپرینکلرها
مساحت پوشش هر اسپرینکلر در اغلب موارد باعث کمتر شدن فاصله بین اسپرینکلرها شده و به پارامترهایی نظیر کلاس خطر، وضعیت سازه سقف و روش محاسبات بستگی دارد. به طور کلی، حداکثر مساحت تحت پوشش هر اسپرینکلر به صورت ذیل است:
در محیط کم خطر با روش محاسبه هیدرولیکی، ۲۱ متر مربع
در محیط کم خطر با روش محاسبه جداول پیش تعیین شده، ٦/١٨ متر مربع
در محیط خطر معمولی، ۱/۱۲ متر مربع
در محیط پر خطر، ١/١٢-٤/٨ متر مربع
مساحت پوششی هر اسپرینکلر به روش زیر محاسبه می شود: s*L
که در آن:
s، برابر با بیشترین فاصله بین اسپرینکلرهای روی یک شاخه
L، بیشترین فاصله اسپرینکلر از اسپرینکلر شاخه مجاور یا دو برابر بیشترین فاصله از دیوار
فاصله اسپرینکلرها از سقف
اسپرینکلرها به دلایل زیر باید در نزدیکترین فاصله به سقف نصب شوند:
۱- محصولات داغ حریق به سمت بالا حرکت می کند.
۲- هر چه فاصله اسپرینکلر از زمین بیشتر باشد، قطرات آب به کمک نیروی جاذبه مومنتوم بیشتری پیدا می کنند.
۳- هر چه اسپرینکلر به سقف نزدیک تر باشد، خطر آسیب فیزیکی کاهش می یابد.
الف – سازه های غیر مسدود کننده
حداقل فاصله اسپرینکلرها از سقف، ۵/۲ سانتی متر و بیشترین فاصله اسپرینکلرها از سقف ۳۰ سانتی متر می باشد.
ب- سازه های مسدود کننده
نصب اسپرینکلرها زیر سازه:
در اغلب موارد اسپرینکلرها باید در فاصله ۵/۲ الی ۱۵ سانتی متر زیر اعضا سازه نصب شوند مشروط بر اینکه فاصله اسپرینکلرها از سقف اصلی بیشتر از ٥٦ سانتی متر نشود.
نصب اسپرینکلر بالاتر از صفحه گذرنده قسمت تحتانی سازه:
استفاده از این روش در صورتی امکان پذیر است که فاصله تا اعضا سازه رعایت شود(قانون تیر).
نصب اسپرینکلر در سازه های سیمانی T شکل:
در این گونه سازه ها، وقتی فاصله بین اعضا سازه بین ۳ تا ۵/۷ فوت باشد، اسپرینکلرها را می توان تا فاصله ۱ اینچ زیر سازه نصب نمود.
در صورتی که فاصله اعضا از ۳ فوت کمتر باشد، سازه مسدود کننده و باید فاصله ٥٦ سانتی متر از سقف رعایت شود.
فاصله اسپرینکلرها از موانع
موانع موجود در نزدیک اسپرینکلر:
در منطقه نزدیک اسپرینکلر، هدف تخلیه آب از زیر مانع، روی مانع و یا حداقل دو سمت مانع می باشد.
۱- تخلیه آب از زیر مانع:
برای تخلیه آب از زیر مانع، رعایت قانون تیر الزامی است. در اینجا هدف، قرار دادن اسپرینکلر در فاصله مناسب از مانع، جهت تخلیه آب از زیر آن است. هر چه فاصله عمودی دفلکتور از زیر مانع بیشتر باشد، اسپرینکلر در محل دورتری نسبت به مانع نصب خواهد شد.
۲- تخلیه آب از دو طرف مانع:
در صورت وجود موانع عمودی از سقف تا کف مانند ستون ها که امکان تخلیه آب فقط از سمت راست و چپ مانع وجود دارد، برای تعیین فاصله اسپرینکلر، از قانون سه برابر استفاده می شود. در این قانون، فاصله اسپرینکلر از مانع، سه برابر ضلع بزرگتر مانع خواهد بود، البته این فاصله نباید از ٢٤ اینچ بیشتر شود.
۲- تخلیه آب از روی موانع:
فاصله اسپرینکلرها از منابع حرارتی
عموما در ساختمان ها از اسپرینکلرهایی با کلاس دمای معمولی استفاده می شود.
هنگامی که حداکثر دمای سقف از ۳۸ درجه سانتی گراد بیشتر باشد، اسپرینکلرها با نرخ های دمایی مطابق با جدول پیوست باید استفاده شوند.
اسپرینکلرهای نصب شده در فضاهای تهویه نشده و مخفی زیر سقف عایق نشده یا شیروانی، باید از نوع دما متوسط باشند.
در محیط های مسکونی، فواصل نصب اسپرینکلرها از منابع حرارتی باید مطابق جدول پیوست باشد.
تعیین سایز لوله ها
سایز لوله ها با استفاده از دو روش تعیین می شوند:
۱- روش جداول پیش تعیین شده
۲- روش محاسبات هیدرولیکی
۱- روش جداول از پیش تعیین شده:
در این روش، قطر لوله ها بر اساس تعداد اسپرینکلرها تعیین می شود.
۲- روش محاسبات هیدرولیکی:
در این روش با توجه به روابط و فرمول های مکانیک سیالات، قطر لوله بر اساس تامین مقادیر فشار و دبی مورد نظر nfpa تعیین می شود. با استفاده از نرم افزار های کامپیوتری، محاسبات هیدرولیکی با سرعت و دقت بالایی انجام می شود.
تعیین منابع آب مورد نیاز
کارایی یک سیستم آبفشان به طور وسیعی به منبع تامین آب بستگی دارد که باید متناسب با ابعاد و نوع ساختمان حفاظت شده از ظرفیت کافی برخوردار باشد. منابع قابل قبول تامین آب عبارتند از:
۱ – شبکه آب شهر
۲- مخزن مرتفع خصوصی
۳- منبع وزنی
٤- منبع تحت فشار
۵- شبکه آب شهر و پمپ اتوماتیک
٦- شبکه آب شهر، پمپ اتوماتیک به همراه یک منبع فشار، منبع وزنی یا منبع مرتفع خصوصی
۷- پمپاژ اتوماتیک آب از منبع رودخانه یا کانال
آب مورد استفاده آبفشان ها باید عاری از مواد معلقی باشد که احتمال جمع شدن آن ها در سیستم وجود دارد.
اصول احتراق و اطفا حریق
* چهار وجهی حریق
اکسیژن
حرارت
ماده سوختنی
واکنش زنجیره ای
روش های اطفاء حریق
۱. سرد کردن
۲. خفه کردن
۳. حذف ماده سوختنی
٤. کنترل واکنش های زنجیره ای
دسته بندی خطرات آتش سوزی
برای ایجاد موثرترین عامل اطفاء حریق، خطرات آتش سوزی به پنج گروه زیر دسته بندی می شوند:
خطر دسته A: آتش سوزی جامدات مانند چوب، پارچه و کاغذ که موثرترین روش برای کاهش دمای این مواد در حال اشتعال، سرد کردن آن ها با آب است. بیشتر آتش سوزی ها در این دسته قرار دارند.
خطر دسته B: آتش سوزی مایعات اشتعال پذیری همچون بنزین، روغن ها، گریس،ها، رنگ ها، جلاها و چربی ها که در اینجا موثرترین روش، استفاده از مواد پوشاننده و خفه کننده جهت دور نگه داشتن اکسیژن است.
خطر دسته C: آتش سوزی گازهای اشتعال پذیری مانند استلین، متان، پروپان و گازهای طبیعی که در اینجا موثرترین راه خاموش کردن آتش سوزی، استفاده از مواد پوشاننده و خفه کننده جهت دور نگه داشتن اکسیژن است.
خطر دسته D: آتش سوزی فلزات اشتعال پذیری همچون اورانیوم، روی و آلومینیوم که موثرترین راه خاموش کردن آن، استفاده از مواد خفه کننده جهت دور نگه داشتن اکسیژن است.
خطر دسته E: این یک دسته بندی کاملا جداگانه نیست، اما تمامی خطراتی را شامل می شود که مشکل اطفاء حریق در نتیجه خطر برق گرفتگی افزایش می یابد. در زمانی که تجهیزات یا سیم های دارای برق وجود دارد، استفاده از یک ماده خاموش کننده ی غیر رسانا ضروری است.
عوامل خاموش کننده
دسته A، آب
دسته B و C، پودر خشک، دی اکسید کربن
دسته D، ماسه خشک یا پودر خشک
دسته E، دی اکسید کربن
دسته A،B ،C و E، هالون ها
سیستم های اطفاء حریق بر پایه آب
مزایای آب:
۱. فراوان و ارزان
۲. در دسترس بودن
۳. ویسکوزیته پایین
٤. گرمای نهان تبخیر بالا
شلنگ – قرقره ها
شلنگ قرقره ها، وسایل اطفاء حریق اولیه ای هستند که تا رسیدن ماموران آتش نشانی، توسط ساکنان ساختمان مورد استفاده قرار می گیرند و ممکن است به وسیله ی آن ها، آتش سوزی در همان مراحل اولیه مهار گردد.
محل نصب شلنگ قرقره ها
به لحاظ این که مورد استفاده شلنگ قرقره ها اطفاء حریق در مراحل اولیه توسط ساکنین ساختمان است، باید چنان نصب شوند که دسترسی به آن ها بدون به خطر افتادن شخص استفاده کننده ممکن باشد. بدین منظور معمولاً در طول راهروهای فرار از آتش نصب می شوند تا ساکنین بتوانند بدون متوقف کردن فرارشان از آن استفاده نمایند. در ساختمان های مسکونی(به ویژه ساختمان های بلند)، شلنگ قرقره ها باید در محوطه راهروهای منتهی به پله فرار(و حدالامکان نزدیک درب پله فرار) نصب شوند. به این ترتیب، استفاده از شلنگ قرقره ها بدون باز کردن درهای دودبند پلکان فرار ممکن شده و از خطر آکنده شدن فضا از دود اجتناب شود.
آبرسانی
وقتی یک شیلنگ قرقره مورد استفاده قرار می گیرد، افت فشار موجب می گردد که سوئیچ فشار پمپ اصلی روشن شود. به جای سوئیچ فشار، می توان از یک سوئیچ جریان که روی لوله اصلی دهش پمپ تعبیه می شود، استفاده نمود. این سوئیچ قادر است جریانی به اندازه 0/1 l/S حس نموده و پمپ اصلی را تا زمانی که از شیلنگ قرقره استفاده می شود، روشن نگه دارد.
رایزر خشک
همانطور که از نام آن پیداست، این لوله بالارو معمولا فاقد آب است، اما در زمان وقوع آتش سوزی از آب پر می شود. آتش نشانی، سمت مکش پمپ های خود را از طریق شیرها یا شیرهای آتش نشانی زیرزمینی به شبکه آب متصل می کند. سمت خروجی پمپ به ورودی یا ورودی های لوله بالا روی خشک در سطح زمین متصل می شوند و پمپ ها، آب را از شبکه به داخل لوله بالارو می رانند. سوپاپ هوای اتوماتیک بالای لوله بالارو با باز شدن امکان می دهد که هوای درون لوله فرار کند اما با پر شدن لوله از آب این سوپاپ بسته می شود. اکنون افراد آتش نشانی می توانند با ورود به ساختمان، شیلنگ های خود را به شیرهای روی لوله بالارو متصل کنند.
ملاحظات طراحی
١. حداقل سایز رایزر هوزریل 2 و سایز انشعابات، “3.4 یا “1 می باشد.
۲. حداقل فشار پشت هوزریل 2.2 بار و حداکثر فشار 7 بار می باشد.
۳. حداقل دبی هوزریل 10gpm می باشد.
٤. جنس هوزریل ها از نوع لاستیکی فشار قوی و با طول بهینه 20 متر می باشد.
۵. حداقل سایز رایزر خشک”3 و سایز انشعابات آن”11.2 می باشد.
٦. حداقل فشار پشت فایرباکس 4.5 بار و حداکثر فشار 7 بار می باشد.
۷. جنس شلنگ های خط خشک از نوع برزنتی با نخ پرلون و با طول بهینه 20 متر می باشد.
۸. حداکثر فاصله بین جعبه های آب آتش نشانی 30 متر می باشد.
۹. ارتفاع نصب کوپلینگ های تغذیه رایزر خشک 120-45 سانتی متر می باشد.
١٠. جنس لوله های آب آتش نشانی در ساختمان های مسکونی با ارتفاع کم و متوسط جهت هوزریل از نوع گالوانیزه یا سیاه درزدار و برای رایزر خشک از نوع سیاه می باشد.
١١. جنس لوله های آب آتش نشانی جهت ساختمان های بلند از نوع سیاه بدون درز می باشد.
